australie backpacken australia reisverslag reisverslagen australia travel australia visa map of australia
- Tamara
- Ruud
- Marissa
- Birte
- Jason
- Brenda
- Matthijs
GTBA is op zoek naar (toekomstige) backpackers die het leuk vinden om te schrijven voor GTBA.nl.

- Schrijf mee!
Wat neem ik mee?
Veel spullen, kleine backpack ... wat moet je nou eigenlijk allemaal wel meenemen?
Pluk de dag!
Een echte backpacker plukt fruit, maar waar en wanneer kun je dat het beste doen?
Een reisverslag van Matthijs
Een gevoel ...

Datum : 30-01-2006
Geschreven door : Matthijs
Plaats een reactie

Wat is dat toch? Dat gevoel? Ik denk dat iedereen die ooit een keer Down Under is geweest het wel kent. Voor mij is het nu alweer 2 jaar geleden (29 januari 2004) dat ik het vliegtuig in stapte. Vorig jaar rond deze tijd begon het ook weer enorm te kriebelen, ik was toen al weer meer dan een half jaar thuis…

Nog regelmatig denk ik met een fantastisch gevoel terug aan mijn tijd in Australië. Ik loop voor mijzelf dan nog even de hele reis na. Het opmerkelijke is dat ik dit vaak voor mijzelf doe, waarom, ben ik mij af gaan vragen. Na 2 jaar denk ik het antwoord gevonden te hebben. Het gevoel dat je krijgt bij het terugdenken is niet te beschrijven; anderen zullen het niet begrijpen. En zo is het ook volgens mij. Alleen mensen die ooit die oversteek hebben gewaagd, die al eens in ‘the land of plenty’ zijn geweest weten waarschijnlijk wat ik bedoel.

De voorbereiding. Dingen uitzoeken. Je wilt die goedkoopste vlucht vinden! Je wilt weten wat je te wachten staat, maar je zult het nooit echt weten. Totdat…juist ja, totdat je voet aan bodem zet op het vliegveld van Sydney, Melbourne of één van die andere steden.

Na maanden van vooruitkijken, informatie vergaren begon het voor mij dus allemaal op die 29e van Januari, 2004. Het was één van de meest barre dagen ooit in de geschiedenis van Nederland (ik overdrijf niet). Sneeuw, vrieskou en gladde wegen. Vanuit mijn ouderlijk huis was het normaal gesproken 1,5 uur rijden richting Schiphol. Dit keer stonden wij na 1,5 uur nog steeds bij Nijmegen in de file. De plaats waarvandaan ik vertrokken was. Een hoop gestuntel, wat ik jullie zal besparen, heeft mij uiteindelijk op de Amsterdamse luchthaven gebracht.

En daar ga je dan. Dat poortje door, ingecheckt. Nu ben je alleen. Een heel apart gevoel maakt zich meester van je op dat moment. Een dubbel gevoel ook. Van de ene kant is er die spanning; je bent net 20 en je gaat in je eentje die vlucht maken. Overstapje Singapore, en door naar Melbourne. Naar het beloofde land voor jou. Op dat moment tenminste. Alles, maar dan ook alles wat er vanaf die dag gebeurd kan ik mij nog herinneren als de dag van gister. En daar is dat gevoel weer. Dat onbeschrijfelijke gevoel. Iets wat ik graag zou willen delen met de mensen die nog nooit in Australië zijn geweest maar wat simpelweg onmogelijk is, of is gebleken.

Dan is er ook nog de andere kant van je dubbele gevoel. Een gevoel van sensatie, extase, uitgelaten bijna. Want je gaat het nu toch écht doen! Dat doel dat je al zo lang voor ogen hebt wordt werkelijkheid.

En dan zet je voet aan bodem…en ik weet nog precies: het was zoals ik verwacht had. Het klinkt gek maar de voorstelling zoals ik die al die maanden in mijn fantasie had gemaakt werd werkelijkheid. Australië was echt zoals Australië zijn moest. De geur, de lucht, de kleur van het gras, de bomen, de wegen, de mensen. Het klopt! En dat gevoel…het klopte!

Misschien vragen jullie je af waarom ik dit stukje heb geschreven? Dan kan ik kort en bondig zijn. Dat gevoel. Het onbeschrijfelijke proberen op te schrijven. Wanneer je hier niks bij voor kan stellen zijn er 2 opties. Je bent nooit in Australië geweest of je snapt me gewoon niet. Als je dit niet snapt, ben je waarschijnlijk nooit in Australië geweest. Moest het gewoon even kwijt.

Ooit ga ik terug…
Reacties van GTBA bezoekers :

Not possible to access the database right now, please try again later